اصلاً ما توان داریم
که امروز
بیایم مقابل تابوتات با پرچم ایران بایستیم و بهت سلام بدیم؟
بایستیم و نماز بخونیم و بگیم:
«اللَّهُمَّ إِنَّا لَا نَعْلَمُ مِنْهُ إِلَّا خَیْرا»
اصلاً ما
آدمهای بدعهد روزگار
که سراسر ادعا بودیم توی دوست داشتنت
قدرت سر پا ایستادن برای آخرین دیدارو داریم؟
ما چقدر دیگه باید قوی باشیم که
زانو سست نکنیم و نیفتیم و نشکنیم و نَمیریم برای دیدن این روزای بدون شما؟!
یعنی ما انقدر طاقت میاریم،
که برای زیارت بری بین الحرمین؟
که حتی واسه چندساعت از این خاک دور بمونی؟
چیه این آدمیزاد؟ که جایی که باید جونبده از غم،
زنده میمونه و نفسمیکشه و میبینه و هزاربار از درون میشکنه، ولی بازم تاب میاره…💔
یعنی ما میتونیم بیایم بگیم:
حلالمون کن بابت همهی دردایی که برای ما و این کشور سالها روی شونههات سنگینی میکرد؟ حلالمون کن که خیلی جاها تنها موندی!💔
که بارِ بی مسئولیتی و بیمبالاتی یه سری آدم هم موند روی شونههای مردونهی شما😭
یعنی ما؛
ما واقعاً دوستت داشتیم و با وجود این جانفدا بودن،
تو قبل ما فدای این خاک شدی؟😭💔