بسم الله الرحمن الرحیم
چهل روز است که این سرزمین بی قرار، آرامآرام با فقدان مردی آشتی میکند که چندین دهه، جان و تنش، سپر آرمانهای انقلاب اسلامی بود؛ مردی که نه از سَرِ اجبار، که از سَرِ باور، زیستن را با ایستادگی معنا کرد.
حضرت آیتالله العظمی سیدعلی خامنهای— آن فرزانهٔ راهبر، آن آموزگار شهادت و ایثار— با شهادتی شجاعانه، چشم از این جهان فروبست.
او باور داشت که ایران، آنگاه در اوج خواهد نشست
که فرزندانش، ایرانیبودن و مسلمانبودن را نه دو بار که یک بار و یگانه بشناسند.
یادش گرامی و راهش پر رهرو…
دانشگاه حکیم سبزواری
فروردینماه۱۴۰۵
۱۴۰۵