به نام خداوند جان و خرد
بیانیۀ دانشگاه حکیم سبزواری در محکومیتِ
تکرار تهاجم امریکایی ـ صهیونی به ساحت دانش، فرهنگ و پژوهش
بار دیگر بشریت نظارهگرِ تکرارِ آشکارِ جنایات جنگیِ امریکا و رژیم صهیونیستی است: هجوم به دانشگاهها و پژوهشگاههای ایران؛ از جمله دانشگاه شهید بهشتی، دانشگاه صنعتی سهند، خوابگاههای دانشگاه خلیج فارس، انستیتو پاستور، دانشگاه هنر اصفهان و … . این اقدامات، فراتر از یک حملۀ نظامی عادی به یک کشور است؛ اعلان جنگی است آشکار، علیهِ «دانش»، «فرهنگ» و «صلح جهانی»!
دانشگاه، این کانونِ جوشانِ تفکر و معبدِ مقدسِ جستوجوگری، در تمامی آیینها و مرامهای بینالمللی، پناهگاهی امن و بهدور از منازعات است؛ اما آنان که در سایهسارِ فرهنگ و تمدنِ کهن جایی ندارند، یورش به کتابخانه، آزمایشگاه و حتی خوابگاه دانشجویی را مایۀ پیروزی خود میپندارند.
ایران، همان کهنبومی است که کتابخانۀ گنج هاپیگان آن، در دورۀ هخامنشیان شهرۀ عام و خاص بود؛ ایران همان مرز طلایی خردمندی است که ۱۷ سده پیش از این، علم و عدل را در جندیشاپورش به رخ جهانیان میکشید؛ مدعیانِ امروزین دانش که در ترازوی تاریخ، نودولتانی نوکیسه و بیاصالت بیش نیستند، هنوز نیاموختهاند که با آتشِ جهل، نمیتوان ساحتِ خردمندی را نابود کرد. ما ملّتی هستیم که هزار سال پیش این نوای ایرانشان ابن ابی الخیر را به گوش جان نیوشیدهایم و به خاطر سپردهایم:
درختیست دانش به پروین سرش همه راستکاریست بار و برش
ز دانش گریزان بود اهرمن ز دانش فروزان بود انجمن
امروز که گریزان بودن اهرمن از دانش، در قامتِ هدف قرار دادن دانشگاهها و پژوهشگاهها بر ما نمایان شده، بیش از پیش، دل سپردۀ این پند زرین ایرانشان هستیم و برای بازسازی دوبارۀ ساحت علم، شوقی دوچندان داریم.
دانشگاه حکیم سبزواری، به عنوان میراثدار حکمت و فضیلت، ضمن محکوم کردن این جنایاتِ زنجیرهای و ضدبشری، نکاتی چند را فرایاد نظارهگران بینالمللی میآورد:
۱. حمله به کانونهای علمی، نشانۀ استیصال و درماندگی دشمن در برابر پیشرفتهای شگرف دانشمندان جوان این مرز و بوم است. آنها ریشۀ درخت تناور دانش ما را هدف گرفتهاند اما نمیدانند که این درخت، در اعماق تاریخ و فرهنگ ما ریشه دوانده است.
۲. هدف قرار دادن انستیتو پاستور پژوهشگاههای مشابه که پناه سلامت و حیات انسانها هستند، مصداق بارز جنایت علیه بشریت و لکۀ ننگی ابدی بر پیشانیِ سازمانهای بینالمللی ساکت و بیطرف است.
۳٫ همصدا با تمامی خردورزان، از مجامع بینالمللی و دانشگاههای سراسر جهان میخواهیم که در برابر این بدعتِ شوم و تهاجمِ بدوی به ساحتِ دانشگاه، سکوت را شکسته و دادخواه حریم دانش و صلح جهانی باشید.
ما به برتری «قلم»های خویش از «سلاح»های این نودولتان، ایمان داریم. از خون پاکِ عزیزانی که در راهِ دانش بر زمین ریخته، درختی خواهد رویید که دوباره ایران را به مرجع و مأمن دانش و صلح جهانی تبدیل خواهد کرد.
دانشگاه حکیم سبزواری
فروردین ماه سال ۱۴۰۵